ولم کن

به نام خدا
"ولم کن " و ای کاش که می توانستم واقعا . . . واقعنی ولش کنم و بروم دنبال زندگی دیگری . نمیدونم شاید دارم ناشکری میکنم ولی این اون زندگی ای نبوده و نیست که انتظارش را داشتم . این اون همسری نیست که انتظارش را داشتم ، که توقعش را داشتم . . . ولی مجبورم . . . مجبورم که بخاطر فرزندانمان آن را تحمل کنم . دیگر هیچ لذتی از زندگی ام نمی برم فقط دارم نفس می کشم و روزها و شبها را میگذرانم و برای خودم گذشت این روزها را کمی راحت تر میکنم . هیچ ارتباط عاطفی ای بینمون نیست ، هیچ ارتباط زن و شوهری ای بین امون نیست ، فقط داریم زیر یک سقف زندگی میکنیم و هر دو هم این را میدانیم ولی مجبوریم که تحمل کنیم . ولش کرده ام ولی در باطن ، هرکاری که دوست دارد را میگذارم انجام بده ، دیگه توی تصمیماتش دخالت نمیکنم و برایم مهم نیست که چی بگیره و چطور بچینه و چکار بکنه . و خوشبختانه میدونم که سردتر و خیلی سردتر از اونیه که بخواد بهم خیانت کنه . چون همه مشکلات ما از همین سردی در ارتباط زناشویی اش بوجود آمده . و من فکر میکنم تنها کسی هستم که این وسط دارم زندگی ام تباه می شود و حرام می شود . اخلاقم هم خیلی عوض شده و این را خودم بهتر و بیشتر از هرکسی دیگر متوجه شده ام . احتیاجی به گفتنش از طرف خودش و سایرین نیست . خیلی اخمو شده ام ، خیلی عصبی شده ام ، خیلی تو خود شده ام و مهمتر و مهمتر از همه خیلی خیلی دل مرده شده ام . ورودم به خانه انگار ورود به زندان است و تنگنا و حسرت و افسوس . و وقتی بعضی وقتها ناخودآگاه می بینم که خانه های دیگر زن هایشان چگونه در خانه هستند و همسر من چگونه در خانه است . حسرت و افسوسم بیشتر می شود . شاید هم تقصیر خودم است . شاید هم اشکال از خودم است . نمیدانم فقط میدانم اون چیزی نیست که میخواستم
الان کمی از مطالب قبلی را خواندم . برای تکمیل اونها باید بعضی مطالب را بنویسم
اول اینکه تقریبا الحمدالله مشکلات اقتصادی امان و قسط و قرض هایمان سبک تر شده و کمی پول و پله توی جیب امان داره پیدا میشه و مثل دیشب می تونیم بریم پیتزا و لازانیا بگیریم و بخوریم و بچه ها را شاد کنیم گرچه خودم احساس میکردم که قیافه ام خیلی در هم هستش و هی سعی میکردم که بخاطر بچه ها آن را باز کنم .
دیگر اینکه کلهم اجمعین عینکی شده ام و برای خواندن حتما حتما باید عینک بزنم مگرنه هیچی نمیتونم بخوانم